Жасмина болон хамгаалагчдын баг Тулгаа Солонгоо хоёрын хамт 3009 оны дэлхийн нүүр царай, жинхэнэ үнэн буюу 2000 жил үргэлжлэн байгаа хүн мутантын хоорондох аймшигт дайны эхлэлийг олж мэдэхээр дэлхий рүү явлаа. Тэд 2 цаг 30 минутын дараа гэхэд Тулгаагын хүсэлтээр Монгол улсын нийслэл байсан Улаанбаатар хотод газардав. Тэднийг тэнд балгас болсон хэдхэн байшин, элс шороонд дарагдсан эзгүй зэлүүд хоосон гудамжнууд л угтав. Тулгаа онгоцноосоо буугаад Улаанбаатар хотоо ийм байдалтай болсон байхыг хараад маш их гайхан: Улаанбаатар хотод маань юу тохиолдсон юм бэ? Би ууг нь 3009 он гэхэд манай хот улам сайхан болчихсон байна байх гэж бодож байсан юмсан. Яагаад ийм болчихсон юм болоо?

Амараа: Миний олж уншснаар бол Монголчууд дэлхийн 3-р дайны дараа улсынхаа нийслэлийг эртний монголын нийслэл байсан Хархорум хотод шилжүүлсэн гэсэн. Чухам яг юунаас болж өөрчлөснийг би мэдэхгүй. Магадгүй 3-р дайнаас л болсон байх л даа. Би бодохдоо 3-р дайнд бөмбөгдүүлээд газрын хөрснөөс арчигдсан гэж бодож байсан. Гэтэл байшин барилга нь хэвээрээ байх юм. Яг яагаад энэ хотыг ингэж орхих болсныг мэдэхгүй юм даа.

Солонго: Энэ хот ийм болсон нь маш тодорхой байна шүү дээ. Энд ямар ч ус байхгүй байна. Эндэхийн гол горхи нь ширгэж хотын иргэд усгүй болсноос хүн амьдрах боломжгүй болсон байх. Би Мутант болохоор ус ойролцоо хаана байгаа, хир их байгааг мэдэрч чадна.

Тулгаа: Нээрээ манай 2009 онд Улаанбаатар хотын цэвэр усны асуудал их яригдаж байсан. Тэр үед хүмүүс хаана ч хамаагүй байшин барьж, усны тухай ер бодолцож үздэггүй байсан юм. Хэдхэн хүмүүс л манай хот удахгүй ундны усгүй болох нь. Усаа хэмнэе, энд тэнд барьсан байшинг нураах хэрэгтэй, барьж болохгүй гээд л их ярьдаг байсан. Ингэж л төгсөх байж дээ

Гэж хэлээд хоосон хөндий болон цөлжсөн Улаанбаатар хотынхоо хүнгүй хоосон байшинг харан уртаар санаа алдлаа. Тэд хэсэг дуугүй зогсов. Тулгаа: Надад жоохон хугацаа өгөөч. Би хотынхоо гудамжаар жоохон алхамааар байна.

Жасмина: Чи ганцаараа явж болохгүй ээ. Энд ямар ч дайсан байж магадгүй. Тийм болохоор би чамайг хамгаалан явъя.

Солонго: Би ч гэсэн цуг явъя.

Ингээд Тулгаа Жасмина Солонго 3 хоосон хөндий болсон Улаанбаатар хотын гудамжаар алхан явлаа. Тэд явсаар 13-р хороололын ойролцоо явж байтал гэнэт нэгэн байшингийн цонхноос тэдэн рүү лазерын буугаар галлаж эхэллээ. Жасмина өөрийн “Хар нугасны өд” хэмээх хамгаалалтын техникээ ашиглан хамгаалах гэтэл Солонго түүний гарыг нь барин зогсоогоод нөгөө гарнаасаа хамгаалалтын энерги ялгаруулан галлаж байгаа хэсгээс хамгаалсан энергин хамгаалалтыг бий болгов. Лазерын буугаар хичнээн ч их буудсан тэр хамгаалалтын ханыг нэвтлэж чадахгүй байлаа. Солонго: Цагаан хун чи юу хийж байна вэ? Энэ чинь 3009 он шүү дээ. Энергийн тухай ойлголт дөнгөж л эхэлж байсан. Тэгэхэд чи иймхэн юман дээр “Хар нугасны өд” техникээ ашиглах гэж байдаг. Түрүүхэн л чи энергиэ гамнах хэрэгтэй гээд байсан биз дээ.

Жасмина: Сая харин би юм бодоод бодлогширсон байсан болохоор энэ гэнэтийн дайралтад жоохон гэнэ алдаад хүчтэй техникээ ашиглах дөхлөө. Миний энергийг гамнасанд чамд баярлалаа.

Тэднийг ингэж ярилцаж байх зуур өнөөх лазерын буугаар буудаж байсан байшингаас нэгэн хүн гарч ирээд тэднийг зорин ирлээ. Солонго түүнийг устгахаар энергин илдээ гарган дайрах гэтэл Жасмина түүнийг зогсоов. Жасмина: Энд бид хүн алах гэж ирээгүй гэдгийг санах хэрэгтэй шүү Солонгоо.

Солонго: Гэхдээ энэ хүн чинь сая бид нар руу буудлаа шүү дээ. Хэрэв бид хамгаалаагүй байсан бол Тулгааг алж болох байлаа.

Тулгаа: Солонго энэ хүнд бид нар руу буудах шалтгаан байсан байлгүй дээ. Чи энергин илдээ хураачихаа. Бүгдээрээ энэ хүнтэй ярилцаж учрыг нь мэдье.

Өнөөх үл таних хүн тэдний өмнө хүрч ирснээ гартаа барьсан буугаа газар хаян өвдөг дээрээ сөгдөн суугаад: Би энэ босогчдын хэсгийг ахлаж хүн байна. Та нар биднийг устгахаар ирсэн Засгийн газрын хүмүүс үү? Та нар тэр гэмгүй хүүхдүүд эмэгтэйчүүдийн амийг өршөө. Оронд нь намайг ав. Би бүхний өмнө хариуцлага хүлээхэд бэлэн байна.

Тулгаа Жасмина Солонго нар бүгд гайхан бие бие рүүгээ харлаа. Тулгаа: Ү-үгүй ээ. Бид тэр засгийн газрын чинь хүмүүс биш. Та хүн андуурсан байнаа. Бид ямар ч муу зүйл хийх гэж ирээгүй. Та босооч

Гэж хэлээд түүнийг түшин босголоо. Өнөөх үл таних хүн: Тэгэхээр та нар засгийн газрын хүмүүс биш байжээ. Тэгвэл та нар хаанаас ирсэн хүмүүс юм бэ? Та нарын ирсэн онгоц, бидний буунаас хамгаалсан хамгаалалт чинь маш дэвшилтэд технологийнх байсан.

Солонго: Бид нар ирээдүйгээс ирсэн гэвэл чи итгэх үү?

Үл таних хүн: Ирээдүй гэнэээ?

Жасмина: За за явцгаая. Бид энд ингэж цаг алдах хэрэггүй байх. Буцаж онгоц руугаа очоод Хар хорум хот руу явъя. Тэндээс бидэнд энэ 3009 оны дэлхийн талаар мэдээлэл олдох байх.

Үл таних хүн: Та нар түр хүлээ. Би магадгүй та нарт туслаж чадна шүү. Хар хорумд та нарыг ингээд шууд нисээд очвол тэд яавч зүгээр хүлээж авахгүй. Та нарыг устгах болно. Харин та нар манай хүмүүст туславал би та нарын мэдэхийг хүсэж байгаа бүх зүйлийг чинь олж өгч чадна. Намайг Саруул гэдэг. Би энд босогчдын армийг ахлаж байгаа хүн.

Солонго: Чи тэгээд бидэнд хэрэгтэй мэдээлэлийг олж өгч чадах юм уу? Жишээ нь чи мутантуудын талаар юу мэдэх юм?

Саруул: Би мутантуудын талаар бол дэндүү сайн мэднэ. Учир нь би өөрөө мутант.

Гэж хэлээд Саруул өөрийн нөмрөгөө хуу татан авж өөрийн жинхэнэ төрхөө харууллаа. Тэр үнэхээр мутант байв.

Солонго: Чамайг Саруул гэсэн үү? Босогчдын армийг ахлаж байгаа хүн. Тэгвэл чи ...

Гэж хэлснээ Жасмина Тулга хоёр руу хандан: Энэ хүн бидэнд маш хэрэгтэй мэдээлэл өгч чадна гэж би бодож байна. Учир нь 5009 онд Мутант хүн хоёрын засаглалаас гадна маш нууцлагдмал хэсэг хүмүүс байдаг юм. Тэд өөрсдийгөө босогчдын арми гэдэг бөгөөд тэдний ахлагчийн туслахыг нь Саруул гэдэг гэж би сонсож байсан. Тэр бас анхны мутантын нэг гэсэн. Магадгүй энэ хүн тэр байж болох юм.

Ингээд Тулгаа Жасмина Солонго нар Саруултай нийлж тэдний нуувч руу явахаар болов. Зам зуур Жасмина түүнд өөрсдийгөө Тулгааг 2009 оноос авчирахаар ирсэн бөгөөд ирээдүйд дэлхий мөхөж байгаа талаар мөн мутант хүний дайны талаар ярьж өгөв. Мөн одоо тэдний хийсэн бүх өөрчлөлт цаг хугацааны хаалга хаагдах мөчид бүгд буцаад хэвэндээ орно гэдгийг ойлгуулан хэлэв. Үүнийг сонсоод Саруул тэдэнд туслахаар шийджээ. Тулгаа: Улаанбаатар хот маань уснаас болоод ингээд орхигдсон юм уу?

Саруул: Чи 2009 оноос ирсэн гэлүү? Тэгвэл чи ойлгож чадах байх. Улаанбаатарчууд хэтэрхий их байгальтайгаа буруу харьцсанаас болж Улаанбаатарын газар нутаг цөлжсөн юм. Энд ус гарахаа больж, ургамал ургахаа больсон. Жирийн хүмүүс энд амьдрах боломжгүй болсон юм. Танай тэр үед бүх зүйл сайхан л байсан байх. 2020 он гэхэд аль хэдийн эргэж сэргээж чадахааргүй болсон байсан. Улаанбаатарчууд их удаан тэмцсэн боловч яагаад ч хотоо аварч чадаагүй юм даа. Тэгээд л энэ хот ингээд хөндий хоосон балгас болон хувирсан.

Тулгаа: Тэгвэл бүх зүйл манай үеийн хүмүүсээс болжээ.

Саруул: Тиймээ. Танай тэр үед хүмүүс хэтэрхий хувиа хичээсэн байсан. Олон олон газар ашигт малтмал олборлож мөнгө олох гэж алт, зэс зэрэг дэлхийн цаг уур, эргэх хурд, соронзон орон зэрэгт нөлөөлдөг маш чухал металлуудыг авдаг байсан. Дараа нь юу болсон гэж чи бодож байна?

Тулгаа: юу?

Саруул: Танай тэр үеийн хүмүүсийн олборлож авч байсан бүх алт эрдэнэс гэдэг зүйлийг чинь дараа дараагийн үеийнхэн чинь буцааж газар булсан. Яагаад гэвэл тэдгээр нь зохих газраа байжийж дэлхийн цаг агаар, эргэх хурд, соронзон орон зэргийг хэвийн хэмжээнд нь барьдаг юм. Тийм болохоор танай хойч үеийнхэн чинь та нарын тэр хувиа хичээсэн зангаас болж маш их зовсон. Олборлож байснаасаа хэд дахин их зардалаар тэдгээр металлуудыг буцааж газар булсан. Гэвч бид бүх хэрэгцээт газар нь металлуудыг байрлуулсан боловч дэлхийн 50% ийг л цөлжилтөөс аварч чадсан. Одоо чухам юуг буцааж байранд нь оруулж байж дэлхийг хэвэнд нь оруулахыг одоогийн хүмүүс үнэхээр хэлж мэдэхгүй байгаа.

Жасмина: 5009 онд дэлхийн бүх хэрэгцээт металлуудыг байранд нь тавьсан боловч дэлхий биднээс нүүрээ буруулсан мэт байгаа. Дэлхий 100% цөлжсөн. Бүх хэрэгцээтэй бордоог нь хийгээд хичнээн ч их усалсан дэлхийн гадарга дээр ургамал ургахаа больсон. Бид дэлхийн амьдралыг тэтгэгч энерги нь алга болсноос ийм байдал хүрч байна гэж дүгнэж байгаа. Тийм болохоор л Тулгааг 5009 он руу аваачих гэж байгаа юм.

Саруул: Тэгвэл ирээдүйд бүүр ч их хэцүү болох юм байна даа.

Тэд ингэж ярилцан явсаар Саруулын босогчдын нуувчинд хүрч ирлээ.